Kidcation #3: een roze donut

We hebben er een weekje camping opzitten. Eigenlijk niet van onze gewoonte, maar het was in de Beekse Bergen en daar kan je dan in een vakantiepark blijven logeren met iedere dag toegang tot het safaripark en nog enkele extra’s. Dat is erg goed meegevallen, echt een aanrader als Kidcation-away-from-home.

Op een van de ochtenden in de ‘campervan’ (zo noemde onze oudste ons stacaravannetje steevast) kwam de jongste mij en m’n zoontje wakker maken. Ze kroop nog even bij mij in bed en verkondigde triomfantelijk “Ik heb gezien er donuts zijn”. Qua ochtendlijke mededeling op nuchtere maag kan dat tellen. Inderdaad, toen ik de dag ervoor na het zwemmen nog even met de oudste in het campingwinkeltje was en er (het was tenslotte avond) geen vers brood voor morgenvroeg meer bleek te zijn, beslisten we om een pakketje gedecoreerde donuts mee te nemen. Op het moment dat hij het bakje met vier donuts uit het winkelrekje nam om in ons mandje te leggen, kondigde hij stellig aan “Oké dan, maar de roze is wel voor mij hé”.

Afhankelijk van hoe vaak jij donuts koopt in een poging kinderhartjes sneller te doen kloppen, zal je weten dat een pakje gedecoreerde fantasiedonuts uit de supermarkt bijna altijd één donut met roze glazuur en witte sprinkels bevat. Mijn kinderen, ook al heb ik 1 jongen en 1 meisje, willen allebei koste wat het kost die roze. Ik vind dat heel straf. Ik was vroeger dan ook zo’n meisje dat letterlijk walgde van alles wat roze was en volgens de commercie aan meisjes diende te worden opgedrongen. Nooit zou ik met mijn kleine zus in discussie zijn gegaan om de roze donut, en al zeker niet als die met chocoladeglazuur ook nog beschikbaar was. Bij mijn kinderen ligt dat dus heel anders.

De kleinste haar aankondiging dat ze gezien had dat er donuts waren voor het ontbijt, maakte de nog soezende oudste in een klap klaarwakker: “Ja maar, ik kreeg de roze. Dat had je beloofd mama!!!” Hopla, een geweldige manier om wakker te worden op een vakantiedagje: om 6:00u ’s morgens met 2 roepende kleuters onderhandelen over de mogelijkheid om de roze donut gewoon te delen (“Nee, nee, nee, je had het beloofd!”) of voor de optie te kiezen waarbij een van de twee de donut met wit glazuur neemt, want die heeft roze sprinkels! Dat laatste vond ik, die de magie van de roze donut duidelijk helemaal niet snapt, echt een aanlokkelijk voorstel. Bij de kinderen duurde het echter toch nog een roepend en tierend kwartier voor de jongste uiteindelijk toegaf en de witte met roze sprinkels vastgreep.

Even wou ik mijn ogen ten hemel slaan en halleluja prevelen, maar toen keek de oudste eens in detail naar ‘zijn’ roze donut. Die bleek, na de verhitte discussie aan wie ze toebehoorde, toch een beetje gehavend uit de strijd gekomen. Het glazuur was een beetje gesmolten en plakkerig. Het was niet meer de prachtige, glimmende, smakelijke koningin der donuts van de avond ervoor. Bijna begon hij daarvoor opnieuw te huilen, tot ik voorstelde dat ik wel met hem wou ruilen: ik de gehavende roze en hij die met chocoladeglazuur waar ik intussen wel al twee happen van had naar binnen gewerkt.

Hij keek me bedachtzaam aan. Toen stopte hij de felbevochten roze donut snel in zijn mond en nam een grote hap. En toen was het heel even rustig en kon ik koffie maken voor bij mijn chocoladen donut. Heerlijk was dat.

Advertenties
Geplaatst in idee, in de soep, Kidcation, niet erg lief | Tags: , , , , | 1 reactie

Kidcation #2: ik verwacht te veel

Zo, de vakantie is nu echt begonnen. Niet meer plannen, dromen, oplijsten … it’s real ladies and gentlemen! En dat heb ik geweten.  De kinderen hadden vorige week vrijdag om 12u al gedaan op school. Om de vakantie extra goed in te zetten, had ik acht (8!) vriendjes van mijn zoontje uitgenodigd om de namiddag samen met ons door te brengen als (laat) verjaardagsfeestje voor zijn vijfde verjaardag.  Het werd een heel leuk feest (met veel dank aan de spontaan aangeboden hulp van een bevriende mama van een van de andere kindjes!). Het feest ging door in de plaatselijke speeltuin, op wandelafstand van de school zodat we daar met heel de bende binnen de 10 minuten na schooltijd aan het feesten waren. We aten hotdogs, deden een waterspelletje, aten fruit en taart. Nou ja, de meeste kinderen aten enkel taart eigenlijk. We bewonderden alle cadeautjes en de kinderen ravotten en speelden erop los. 

Strategisch als ik ben, opende de gemeente ook nog ‘toevallig’ een nieuw speeltuig in die speeltuin midden tijdens ons feestje. De kinderen kregen bellenblazers en mochten een gratis ijsje gaan halen. En dan had ik zelf ook nog snoeptaart voorzien voor mijn feestneuzen, die ze met z’n allen niet meer volledig hebben opgekregen vooraleer het feest ten einde liep (en dat wil wat zeggen) Kortom: dit verjaardagsfeest was een geweldige inzet van de ‘Kidcation’. Ik was ook best fier op mezelf dat het een succes was. Het was zo’n vrijdagmiddag die een mooi orgelpunt zette achter een schooljaar dat mijn kinderen en ik toch weer goed hadden overleefd. Dat beloofde veel goeds voor de vakantie!

Toen we om iets over vijf thuis aankwamen, nog plakkend van alle zoetigheid en met speeltuinzand in onze haren en tussen onze tenen, konden mijn twee bengels weinig anders meer dan uitgeput in de zetel gaan hangen. Ik knipte Ketnet aan en ging de auto uitladen. Toen ik daarmee ongeveer halfweg was en even ging checken, lagen ze beiden languit te snurken in diezelfde zetel.  Het was nog maar halfzes, maar ik kon hen geen ongelijk geven, want ik voelde het zelf ook.  Ze lagen zo diep in slaap dat ik hen maar zonder wassen of omkleden naar hun bedjes gedragen heb en vervolgens zelf in de zetel ben gaan hangen.

Toen moest het eerste echte weekend van de echte grote vakantie dus nog beginnen.  Van die vrijdagmiddag (en bij uitbreiding heel het schooljaar dat daaraan voorafging natuurlijk) waren we stikkapot. Hondsmoe.  Zaterdagochtend was dat – in mijn geval – echt nog niet over.  Bij de kinderen ook niet, maar dat wilden zij uiteraard niet toegeven.  Twee grote koppen koffie later begon ik dus aan een reeks pogingen om ze vrolijk, blij en geëntertaind de dag en het weekend door te krijgen. In mijn gedachten moest dat liefst op zo’n manier dat ik er ondertussen ook nog van kon genieten en zou ik zelfs vlotjes een blogpost kunnen schrijven zolang ik de kindjes maar regelmatig een complimentje maakte over hun eigen creatief bezig-zijn. Tja, jullie zullen het ook al wel voelen aankomen: dat werd dus een epic fail!

Het ligt niet aan hen. Ik geef toe (ik wil eerlijk zijn) dat het grotendeels aan mij ligt. Mijn verwachtigen zijn hoog, héél hoog. De realiteit is altijd een pak minder. Hoewel ik dat eigenlijk wel heel goed weet ondertussen (zelfkennis die me wat jaren gekost heeft, maar die ik intussen dan toch bezit), bouwt mijn frustratie daarover zich toch elke dag razendsnel op van zodra de dag begonnen is.

Mijn grote wens is dat de kinderen gewoon fijn bezig zijn, genieten van samen creatief zijn, vooral geen ruzie maken, oprecht enthousiasme voelen en dit ook tonen. Kortom: dat ze zich content stellen. Dat blijkt dus een volstrekt van-de-pot-gerukt streven. En iedere dag weer denk ik dat het me nu toch wel gaat lukken.

Lekker knutselen, geen gezeur.

Ik heb dan ook dagelijks weer nieuwe, goeie ideeën om mijn opzet te doen slagen (vind ik).  Als ik die ideeën introduceer, vinden de kinderen dat aanvankelijk trouwens meestal ook.  En dan gaan we met veel goede moed aan de slag of aan de speel. Helaas is de pret altijd van heel korte duur en slaat ons aller enthousiasme in no time om in wanhoop en frustratie.

Een paar voorbeeldjes van afgelopen zaterdagochtend (jawel, één enkele ochtend):

  • we zijn nog niet goed en wel begonnen aan een knutselprojectje of de oudste wordt woedend omdat de washi-tape niet blijft plakken op de glanzende zijde van het karton … (dit resulteert in ongeveer 30 minuten pure razernij en  hij is voor geen rede meer vatbaar)
  • eens die crisis eindelijk een beetje overwonnen, willen ze allebei op exact hetzelfde moment die éne lijmstift gebruiken die klaarstaat op tafel (even opmerken dat er in de kast zeker vijf andere liggen te wachten, maar het moet natuurlijk die éne zijn). Hiermee is het knutselproject instant over een uit en moet ik de ruziemakers – in de nabijheid van lijm, tape en kinderknutselschaartjes – uit elkaar halen terwijl ik een nieuw voorstel bedenk dat bij beiden het nodige enthousiasme kweekt om de ruzie te laten voor wat hij is en de focus te verleggen
  • als we dan beginnen aan ons razende waterpistoolgevecht dat episch moet worden (nadat iedereen overhaald is om zwemkledij aan te trekken en de jongste haar bikini na 2 minuten in het ploeterbadje weer heeft uitgetrokken omdat ze toch liever naakt zwemt), staat de kleinste na exact 5 seconden te huilen omdat ze uiteindelijk besloten heeft dat ze toch niet nat wil worden
  • Vervolgens was het ineens toch bijna 12 uur ’s middags en had de oudste hOOOOOOOnger!!! Uiteraard had ik geen eten klaar. Ik had zelfs nog geen plan bedacht in verband met het eten. Ik heb als antwoord dan maar het overschotje van de snoeptaart van de dag daarvoor bovengehaald. Maar dat bracht niet zo heel lang soelaas.

Het hoeft waarschijnlijk niet gezegd, maar: genoten van ons samenzijn had ik tot dan toe nog niet echt. Laat staan dat ik, intussen aan mijn latte nippend, ook nog deze blogpost losjes uit de pols had geschud.  Plots begreep ik dat die ook niet meer voor het weekend zou zijn. Maar nà dit weekend, beste lezer, zouden beide schattebollen ieder op een ander kleuterkampje gaan (weekje georganiseerde activiteitjes, elke dag van 9 tot 16u, zonder overnachting). Daar keek ik reikhalzend naar uit terwijl ik worstjes bakte als zaterdagmiddageten …

Geplaatst in idee | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kidcation #1: de vakantiebucketlist

Het wordt een echte ‘Kidcation’ deze zomer: 2 maanden vakantie samen met de kinderen (ja, ja, een van die ‘zegeningen’ van een job in het onderwijs). Hoe zalig dat ook klinkt, het zorgt ook wel voor een beetje stress: hoe hou ik ze in godsnaam twee maanden bezig!?

Een goede voorbereiding is echter het halve werk. Dus afgelopen donderdag na schooltijd begon ik eraan samen met de kids: “Zullen we eens allemaal dingen opschrijven die we kunnen doen als het vakantie is?”

Misschien vind jij 20 juni rijkelijk laat om de vakantie in juli en augustus te beginnen invullen (en toegegeven: veel eerder al deed ik inschrijvingen voor verschillende kleuterkampjes en is er ook een vakantie geboekt, in Nederland!). Maar vrij snel in the making of van de bucket list bleek toch dat 10 dagen voor de eigenlijke start van de zomervakantie nog veel te vroeg was voor mijn 3-jarige.

De 5-jarige had duidelijk zelf al langer nagedacht over activiteiten die hij leuk vindt en waar in de vakantie tijd voor is: hij vuurde meteen minstens 10 ideeën af die ik zo snel niet genoteerd kreeg, waardoor ik om herhaling moest vragen en ik de eerste “maar maaaaaamaaaaa …!” *oogrol* al meteen wist te scoren.

De kleinste luisterde eerst even aandachtig mee en kwam toen voorzichtigjes met haar eigen vakantiewensen: “naar de zee gaan”, “vissen vangen”, “zwemmen” (ja, het is een kleine waternimf). Grote broer ging gelukkig helemaal met deze suggesties akkoord en dus kwamen ze op de lijst.

Nu ze allebei de smaak te pakken hadden, duurde het geen 5 minuten of het witte A4-tekenblad dat ik voor deze onderneming had uitgezocht stond boordevol ideeën. En wat frappanter was: het zijn bijna allemaal heel haalbare, betaalbare, weinig speciale dingen of verplaatsingen voor nodig, toffe en creatieve vakantieactiviteiten! Heel anders dan de Plopsa-en-tientallen-andere-parken-bezoekjes die ik een beetje verwacht had toen we aan deze brainstorm begonnen.

De vakantiebucketlist

Hoe gek het ook aanvoelt, eigenlijk willen die kids dus ook gewoon lekker op ’t gemak wat quality-time samen beleven en de concrete inhoud van die tijd hoeft dan zeker niet spectaculair of duur te zijn. Dringend tijd dus om alle stress en gejaagdheid van het schooljaar opzij te schuiven en hen lekker het ritme te laten bepalen. Ze zijn te vertrouwen, zo lijkt.

Of toch niet? Toen ik aankondigde dat dit voorlopig genoeg ideeën waren, dat ons blad al mooi vol stond en dat het bovendien slaaptijd werd, verscheen er een diepe frons bij de 3-jarige. “Maar … wanneer gaan we naar de zeeeeeeeee?” Oeps. Daar had je het gebrek aan besef van tijd en ruimte. Van nu plannen maken en làter (voorlopig nog onbepaald later) pas doen.

“Lieve schat, dat gaan we in de vakantie doen. Nu is het slaaptijd, want morgen moet je weer naar school”.
“Neeeeeeee. Ik wil gaan zwemmen!” Het heeft die avond nog wel wat geduurd voor ze sliep. En ’s morgens wou ze nog altijd gaan zwemmen. En in het weekend ook nog. Toen hebben we het plonsbad maar opgezet buiten.

Geplaatst in idee | Tags: , , | 3 reacties

Opnieuw

Hallo. Hallo daar? Hier ben ik. Ik begin opnieuw.

Het is eigenlijk niet uit te leggen waarmee ik opnieuw begin. En vooral: ik ga het helemaal anders doen dan eerst. Dus: vergeet het oude. Of beter: vergeet het niet, maar klasseer het. Zo ga ik dat doen.  En dan stapje voor stapje verder.

Laat je echter niet om de tuin leiden (de foto hieronder is uit mijn tuin, grappig hé? Ja ik weet het, ik begin opnieuw, maar ik ben in sé nog niks veranderd). Het wordt fantastisch. Echt waar, ik heb een plan en ik geloof erin en ik heb héél veel goesting. Spannend, vind je niet?  Hou de zeker blog in de gaten.

IMG_2570
Geplaatst in eng, idee | Een reactie plaatsen

Er ligt een man in mijn bed

Er ligt een man
in mijn bed
en ik weet niet
of ik hem gedroomd heb

… maar ik denk toch niet dat ik  ‘m gisteren binnenliet
en hoe komt hij anders hier? …

Of droomde hij misschien van mij?
Draaide hij zich nog eens om
en lag hij zo plots naast me,
op zijn plek?

Ach, ik weet niet hoe
en niet waarom
maar ik leg me er bij neer.

Wees welkom en slaap zacht meneer.

Image

Geplaatst in wel erg lief | Tags: | 1 reactie

in a certain mood …

It has been a while since posting my last posts. But today I felt like drawing … well …

ImageImage

Geplaatst in idee, verlegen | 2 reacties

Te

Ik zeg tegen mezelf: “Je mag niet té veel wortelsoep eten”.
En ik heb me wel gehoord, maar ik weet niet of ik luister.
Ik ben ten slotte mijn moeder niet. Toch? Nee hè?

Geplaatst in in de soep | Een reactie plaatsen