‘Katman’, of: een baalverhaal

Er was voetbal op tv: Club Brugge tegen Racing Genk. Zij was naar een tupperware-avond of misschien was ze naar de salsales en was die tupperware-avond volgende week. Dat wist hij niet precies. Het kon hem ook niet schelen. Hij zat rusting in de zetel en keek naar voetbal. Voor deze situatie zou hij zeker getekend hebben toen hij nog thuis woonde en droomde over ‘het nest uit’ en ‘op eigen benen’. In die gedachten stond er dan waarschijnlijk ook nog wel een biertje naast hem.

Een biertje ja, dat zou smaken. Maar hij had de kat op schoot. Als hij bier wou halen, dan zou hij dat beest uit haar gelukzalige soezeltoestand moeten opschrikken, hij zou moeten opstaan, naar de kelder moeten gaan en daar een trappist moeten pakken. Dan zou hij wel eens een mooie goal kunnen missen.

Het zou handig zijn als er gewoon pilsjes koud lagen in de koelkast. Dan hoefde hij maar naar de keuken. Maar dat was dus niet zo. Als hij dat dan zo graag wou, had ze gezegd, dan moest hij daar zelf maar voor zorgen. Zij dronk toch geen bier.

Hij had zich toen voorgenomen om inderdaad zelf voor de koelkastvoorraad pils in te staan. Hoe moeilijk kon het zijn? Gewoon elke week een bak kopen ergens. Makkie. Maar daar was uiteindelijk niet veel van in huis gekomen. Hij dronk dus maar geen alcohol meer ’s avonds.

In de kelder stonden nog wel een stuk of 10 flesjes trappist. Al waren er dat ondertussen misschien maar 5 meer. Hij wist het niet precies. In de kelder was hij al een tijd niet meer geweest. Zijn goesting in trappist verdween bij de gedachte aan de keldertrap. Als er vrienden langskwamen in het weekend dan bood hij die wel steevast aan om samen een trappistje soldaat te maken. Maar dan was zij het die de kelder in dook en het godenvocht met de glimlach serveerde. Jammer genoeg was ze er vanavond niet, en zelfs als ze wel hier was geweest: zo gedienstig zou ze nooit zijn voor hem alleen. Dat was ze enkel als er volk over de vloer kwam.

De kat op zijn schoot spinde onder de ongecoördineerde kriebelbewegingen die hij in haar nek maakte. Hij vond de lichtjes vochtige warmte van dat beest op zijn schoot eigenlijk hoogst onaangenaam. Het mormel kroop echter iedere keer weer bij hem en hij had het opgegeven zich daartegen te verzetten.

De kat was niet zijn idee geweest. Dat was het hare. Ze had zijn mening wel gevraagd. Hij had gezegd dat hij geen dieren in huis wilde. Na een week radiostilte had ze ‘Mevrouw Minoes’ op een avond na het werk meegebracht, met een kattenbak en al. Als Saskia iets wou, dan kreeg ze het ook. Zijn mening deed niets terzake, zeker niet als die tegengesteld was aan de hare.

Vanaf dag één was zijn schoot de favoriete mafplek van mevrouw Minoes geweest.  Het beeld van hem met die kat op schoot vond Saskia ‘schattig’. Ze maakte foto’s en zette die op Facebook. Sindsdien stond hij bij vriend en vijand bekend als katman.

Eigenlijk vond hij zijn vriendin niet echt leuk meer. Hij haatte de kat. Hij wou bier en hij wou dat hem dat gebracht werd en dat hij voor de rest gerust gelaten werd en dat Genk zou scoren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in niet erg lief. Bookmark de permalink .

Een reactie op ‘Katman’, of: een baalverhaal

  1. Jimmy Smeets zegt:

    En ondertussen scoorde Genk ;).

    Weer een goed verhaal. Misschien moest hij Mevrouw Minoes vragen om het bier te gaan halen. Of zijn katten en alcohol niet te vertrouwen wegens de kater?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s