Kidcation #2: ik verwacht te veel

Zo, de vakantie is nu echt begonnen. Niet meer plannen, dromen, oplijsten … it’s real ladies and gentlemen! En dat heb ik geweten.  De kinderen hadden vorige week vrijdag om 12u al gedaan op school. Om de vakantie extra goed in te zetten, had ik acht (8!) vriendjes van mijn zoontje uitgenodigd om de namiddag samen met ons door te brengen als (laat) verjaardagsfeestje voor zijn vijfde verjaardag.  Het werd een heel leuk feest (met veel dank aan de spontaan aangeboden hulp van een bevriende mama van een van de andere kindjes!). Het feest ging door in de plaatselijke speeltuin, op wandelafstand van de school zodat we daar met heel de bende binnen de 10 minuten na schooltijd aan het feesten waren. We aten hotdogs, deden een waterspelletje, aten fruit en taart. Nou ja, de meeste kinderen aten enkel taart eigenlijk. We bewonderden alle cadeautjes en de kinderen ravotten en speelden erop los. 

Strategisch als ik ben, opende de gemeente ook nog ‘toevallig’ een nieuw speeltuig in die speeltuin midden tijdens ons feestje. De kinderen kregen bellenblazers en mochten een gratis ijsje gaan halen. En dan had ik zelf ook nog snoeptaart voorzien voor mijn feestneuzen, die ze met z’n allen niet meer volledig hebben opgekregen vooraleer het feest ten einde liep (en dat wil wat zeggen) Kortom: dit verjaardagsfeest was een geweldige inzet van de ‘Kidcation’. Ik was ook best fier op mezelf dat het een succes was. Het was zo’n vrijdagmiddag die een mooi orgelpunt zette achter een schooljaar dat mijn kinderen en ik toch weer goed hadden overleefd. Dat beloofde veel goeds voor de vakantie!

Toen we om iets over vijf thuis aankwamen, nog plakkend van alle zoetigheid en met speeltuinzand in onze haren en tussen onze tenen, konden mijn twee bengels weinig anders meer dan uitgeput in de zetel gaan hangen. Ik knipte Ketnet aan en ging de auto uitladen. Toen ik daarmee ongeveer halfweg was en even ging checken, lagen ze beiden languit te snurken in diezelfde zetel.  Het was nog maar halfzes, maar ik kon hen geen ongelijk geven, want ik voelde het zelf ook.  Ze lagen zo diep in slaap dat ik hen maar zonder wassen of omkleden naar hun bedjes gedragen heb en vervolgens zelf in de zetel ben gaan hangen.

Toen moest het eerste echte weekend van de echte grote vakantie dus nog beginnen.  Van die vrijdagmiddag (en bij uitbreiding heel het schooljaar dat daaraan voorafging natuurlijk) waren we stikkapot. Hondsmoe.  Zaterdagochtend was dat – in mijn geval – echt nog niet over.  Bij de kinderen ook niet, maar dat wilden zij uiteraard niet toegeven.  Twee grote koppen koffie later begon ik dus aan een reeks pogingen om ze vrolijk, blij en geëntertaind de dag en het weekend door te krijgen. In mijn gedachten moest dat liefst op zo’n manier dat ik er ondertussen ook nog van kon genieten en zou ik zelfs vlotjes een blogpost kunnen schrijven zolang ik de kindjes maar regelmatig een complimentje maakte over hun eigen creatief bezig-zijn. Tja, jullie zullen het ook al wel voelen aankomen: dat werd dus een epic fail!

Het ligt niet aan hen. Ik geef toe (ik wil eerlijk zijn) dat het grotendeels aan mij ligt. Mijn verwachtigen zijn hoog, héél hoog. De realiteit is altijd een pak minder. Hoewel ik dat eigenlijk wel heel goed weet ondertussen (zelfkennis die me wat jaren gekost heeft, maar die ik intussen dan toch bezit), bouwt mijn frustratie daarover zich toch elke dag razendsnel op van zodra de dag begonnen is.

Mijn grote wens is dat de kinderen gewoon fijn bezig zijn, genieten van samen creatief zijn, vooral geen ruzie maken, oprecht enthousiasme voelen en dit ook tonen. Kortom: dat ze zich content stellen. Dat blijkt dus een volstrekt van-de-pot-gerukt streven. En iedere dag weer denk ik dat het me nu toch wel gaat lukken.

Lekker knutselen, geen gezeur.

Ik heb dan ook dagelijks weer nieuwe, goeie ideeën om mijn opzet te doen slagen (vind ik).  Als ik die ideeën introduceer, vinden de kinderen dat aanvankelijk trouwens meestal ook.  En dan gaan we met veel goede moed aan de slag of aan de speel. Helaas is de pret altijd van heel korte duur en slaat ons aller enthousiasme in no time om in wanhoop en frustratie.

Een paar voorbeeldjes van afgelopen zaterdagochtend (jawel, één enkele ochtend):

  • we zijn nog niet goed en wel begonnen aan een knutselprojectje of de oudste wordt woedend omdat de washi-tape niet blijft plakken op de glanzende zijde van het karton … (dit resulteert in ongeveer 30 minuten pure razernij en  hij is voor geen rede meer vatbaar)
  • eens die crisis eindelijk een beetje overwonnen, willen ze allebei op exact hetzelfde moment die éne lijmstift gebruiken die klaarstaat op tafel (even opmerken dat er in de kast zeker vijf andere liggen te wachten, maar het moet natuurlijk die éne zijn). Hiermee is het knutselproject instant over een uit en moet ik de ruziemakers – in de nabijheid van lijm, tape en kinderknutselschaartjes – uit elkaar halen terwijl ik een nieuw voorstel bedenk dat bij beiden het nodige enthousiasme kweekt om de ruzie te laten voor wat hij is en de focus te verleggen
  • als we dan beginnen aan ons razende waterpistoolgevecht dat episch moet worden (nadat iedereen overhaald is om zwemkledij aan te trekken en de jongste haar bikini na 2 minuten in het ploeterbadje weer heeft uitgetrokken omdat ze toch liever naakt zwemt), staat de kleinste na exact 5 seconden te huilen omdat ze uiteindelijk besloten heeft dat ze toch niet nat wil worden
  • Vervolgens was het ineens toch bijna 12 uur ’s middags en had de oudste hOOOOOOOnger!!! Uiteraard had ik geen eten klaar. Ik had zelfs nog geen plan bedacht in verband met het eten. Ik heb als antwoord dan maar het overschotje van de snoeptaart van de dag daarvoor bovengehaald. Maar dat bracht niet zo heel lang soelaas.

Het hoeft waarschijnlijk niet gezegd, maar: genoten van ons samenzijn had ik tot dan toe nog niet echt. Laat staan dat ik, intussen aan mijn latte nippend, ook nog deze blogpost losjes uit de pols had geschud.  Plots begreep ik dat die ook niet meer voor het weekend zou zijn. Maar nà dit weekend, beste lezer, zouden beide schattebollen ieder op een ander kleuterkampje gaan (weekje georganiseerde activiteitjes, elke dag van 9 tot 16u, zonder overnachting). Daar keek ik reikhalzend naar uit terwijl ik worstjes bakte als zaterdagmiddageten …

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in idee en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s