Kidcation #3: een roze donut

We hebben er een weekje camping opzitten. Eigenlijk niet van onze gewoonte, maar het was in de Beekse Bergen en daar kan je dan in een vakantiepark blijven logeren met iedere dag toegang tot het safaripark en nog enkele extra’s. Dat is erg goed meegevallen, echt een aanrader als Kidcation-away-from-home.

Op een van de ochtenden in de ‘campervan’ (zo noemde onze oudste ons stacaravannetje steevast) kwam de jongste mij en m’n zoontje wakker maken. Ze kroop nog even bij mij in bed en verkondigde triomfantelijk “Ik heb gezien er donuts zijn”. Qua ochtendlijke mededeling op nuchtere maag kan dat tellen. Inderdaad, toen ik de dag ervoor na het zwemmen nog even met de oudste in het campingwinkeltje was en er (het was tenslotte avond) geen vers brood voor morgenvroeg meer bleek te zijn, beslisten we om een pakketje gedecoreerde donuts mee te nemen. Op het moment dat hij het bakje met vier donuts uit het winkelrekje nam om in ons mandje te leggen, kondigde hij stellig aan “Oké dan, maar de roze is wel voor mij hé”.

Afhankelijk van hoe vaak jij donuts koopt in een poging kinderhartjes sneller te doen kloppen, zal je weten dat een pakje gedecoreerde fantasiedonuts uit de supermarkt bijna altijd één donut met roze glazuur en witte sprinkels bevat. Mijn kinderen, ook al heb ik 1 jongen en 1 meisje, willen allebei koste wat het kost die roze. Ik vind dat heel straf. Ik was vroeger dan ook zo’n meisje dat letterlijk walgde van alles wat roze was en volgens de commercie aan meisjes diende te worden opgedrongen. Nooit zou ik met mijn kleine zus in discussie zijn gegaan om de roze donut, en al zeker niet als die met chocoladeglazuur ook nog beschikbaar was. Bij mijn kinderen ligt dat dus heel anders.

De kleinste haar aankondiging dat ze gezien had dat er donuts waren voor het ontbijt, maakte de nog soezende oudste in een klap klaarwakker: “Ja maar, ik kreeg de roze. Dat had je beloofd mama!!!” Hopla, een geweldige manier om wakker te worden op een vakantiedagje: om 6:00u ’s morgens met 2 roepende kleuters onderhandelen over de mogelijkheid om de roze donut gewoon te delen (“Nee, nee, nee, je had het beloofd!”) of voor de optie te kiezen waarbij een van de twee de donut met wit glazuur neemt, want die heeft roze sprinkels! Dat laatste vond ik, die de magie van de roze donut duidelijk helemaal niet snapt, echt een aanlokkelijk voorstel. Bij de kinderen duurde het echter toch nog een roepend en tierend kwartier voor de jongste uiteindelijk toegaf en de witte met roze sprinkels vastgreep.

Even wou ik mijn ogen ten hemel slaan en halleluja prevelen, maar toen keek de oudste eens in detail naar ‘zijn’ roze donut. Die bleek, na de verhitte discussie aan wie ze toebehoorde, toch een beetje gehavend uit de strijd gekomen. Het glazuur was een beetje gesmolten en plakkerig. Het was niet meer de prachtige, glimmende, smakelijke koningin der donuts van de avond ervoor. Bijna begon hij daarvoor opnieuw te huilen, tot ik voorstelde dat ik wel met hem wou ruilen: ik de gehavende roze en hij die met chocoladeglazuur waar ik intussen wel al twee happen van had naar binnen gewerkt.

Hij keek me bedachtzaam aan. Toen stopte hij de felbevochten roze donut snel in zijn mond en nam een grote hap. En toen was het heel even rustig en kon ik koffie maken voor bij mijn chocoladen donut. Heerlijk was dat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in idee, in de soep, Kidcation, niet erg lief en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Kidcation #3: een roze donut

  1. Greet zegt:

    Gij snelle! Nu al n post online :0

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s